Sesli Makale

Corona hem insanları hem ekonomileri vuruyor.
Türkiye’de, Avrupa’da, dünyada üretim duruyor, sosyallik bitiyor.
Biz de durum farklı değil.
Her gün yeni yasaklar açıklanıyor.
Hiçbiri için “haksız” diyemeyeceğim yasaklar.
Ama her yasakla beraber iş kolları çöküyor, ekonomik hareketlilik yavaşlıyor, zaten tekleyen ekonomi iyice tökezliyor.
Üretim devi ve uzun yılların büyüme şampiyonu Çin bile küçülüyorsa varın gerisini siz hesaplayın.
Amerika, Avrupa peş peşe ekonomik paketler açıklıyorlar.
Sistemlerin çökmesine engel olmaya çalışıyorlar.
Türkiye’de ise henüz bir paket yok. Bu hafta içinde bir şeyler olması bekleniyor.
Ancak bu büyük ekonomik tabloya bakarken bir şeyi gözden kaçırıyoruz.
Ekonomi dediğin o devasa şey aslında bizim gibi küçük küçük milyonlarca insanın ortak hareketlerinden oluşuyor.
Ve şu anda ekonomi değil, insanlar batıyor.
Her duran iş kolu, her yasaklanan faaliyet alanı, her kapatılan müessese ekonomiyi oluşturan o küçük küçük insanların işsiz ve aşsız kalmasına neden oluyor.
En küçüğünden “Restoranlar kapansın” dendiği anda yüzbinler işsiz.
Onlara mal veren, onlar için üretim yapanlar küçülecek.
Bir işsiz ordusu da orada.
Şirketleri, büyük kuruluşları, sektörleri düşünen çok olacaktır.
Onlar için dolu dolu paketler açıklanacaktır muhtemelen.
Peki ya o insanlar!
Eve ekmek götürmek zorunda olan analar ve babalar.
Onlar ne olacak!
Aldığı asgari ücretin üzerine, bahşişlerden gelen parayı koyarak aile geçindiren garson, sattığı ürün başına prim alan satış görevlisi; onlar ne olacak!
Şimdi kimse bana “Onlara ayrılacak kaynak mı var. Durum belli. Biz şirketleri kurtarırız, şirketler de onları” demesin.
Bu insanlara bir nefes aldıracak, bu salgın sırasında aşlarını kaynattıracak bir para devletin elinde mevcut.
Üstelik bu para onların parası, garsonun, tezgahtarın, temizlik görevlisinin...
O paranın adı “İşsizlik Fonu”.
Sokun o fonu devreye.
Gerekirse dibine kadar dağıtın.
Bugün kara gün.
O paralar kara gün için.