Sesli Makale

Hayatı boyunca bırakın herhangi bir bombacı teröristin kaçışına, herhangi bir sokak hırsızının bile kaçışına tanık olmamış güya kanaat önderi ablamız, kırk yıllık kaçış uzmanı gibi yorum yapıyor:

“Görüntüleri defalarca izledim. Bombacı terörist hiç böyle kaçar mı abi? Ben hiç ikna olmadım.”

*

İyi de bombacı bir terörist nasıl kaçar, ey kanaat önderi abla? Bize bir anlatsana hele.

*

Hayatı boyunca herhangi bir istihbarat ya da polis araştırmasının kıyısından bile geçmemiş anlı şanlı gazeteci abimiz, gayet kendinden emin şekilde analiz patlatıyor:

*

“Bombayı patlatıyor, sonra da ‘Gelin beni enseleyin’ der gibi evine gidip bekliyor. Biz de yedik.”

*

Operasyondan haberi yok. Polisin yaptığı müthiş çalışmadan haberi yok. İzlenen yüzlerce kamera kaydından haberi yok. Polisin yaşadığı muazzam zorluklardan haberi yok.

Sallıyor babam sallıyor.

*

Pek sevgili sinema oyuncumuz ise daha bir acayip takılıyor.

*

“PKK ben yapmadım dedi. Aklım karıştı. Kim yaptı?” falan diye güya acayip cince bir soru kurguluyor.

*

PKK’nın nasıl bir örgüt olduğundan habersiz, PKK’nın bazen yaptığı eylemleri üstlenmediğini bilmiyor, PKK’nın sivil hedeflere acımasızca saldırabildiğinin sayısız örneklerine dair bir fikri yok.

Ama ahkâm kesmeyi kendinde hak görüyor.

*

Sevgili sinema oyuncumuz.

Çok modernsin, acayip çağdaşsın, fena halde aydınsın ama herhangi bir konu hakkında yorum yapmadan önce üç dakikalık bir okuma yapmaktan bile acizsin.

*

Kısacası...

Maşallah herkes bir anda zehir hafiye kesilmiş durumda.

*

Bu zehir hafiyelerin ortak özellikleri de vardır. Ben altı tanesini belirledim. Takdim ediyorum:

*

- BİR: Bilgisizler ama kül yutmuyorlar.

*

- İKİ: Zır cahiller ama zehir gibiler.

*

- ÜÇ: Cin değiller ama adam çarpmaya kalkıyorlar.

*

- DÖRT: Uzman değiller ama kendilerinden eminler.

*

- BEŞ: Bilgi sahibi değiller ama fikir sahibiler.

*

- ALTI: Kahvedeki dayılar gibi konuşuyorlar ama kahvede konuşan dayıları küçümsüyorlar.

YAŞASIN! ANLAŞMIŞLAR

6’LI Masa anlaşmış.

*

Bir gazetemizde yer alan bu büyük manşeti görünce...

“Çok şükür. Sonunda. Nihayet” falan dedim.

*

Sonra da şöyle bir baktım sekiz buçuk saat süren toplantıda nelerde anlaşmışlar diye...

yazının devamı